Χέρι-χέρι βαδίζουν σακχαρώδης διαβήτης & στυτική δυσλειτουργία

49

Ο σακχαρώδης διαβήτης αποτελεί την πιο κοινή αιτία στυτικής δυσλειτουργίας. Ως αποτέλεσμα, το 28% των ασθενών που έρχονται να εξετασθούν για διαταραχές της στύσης είναι άτομα με διαβήτη.

Έχει υπολογιστεί ότι ένας στα δύο άτομα με διαβήτη παρουσιάζουν προβλήματα στύσης, ενώ αν ο διαβήτης συνδυαστεί με την υπέρταση το ποσοστό αγγίζει το 80%.

Από τα παραπάνω καταλαβαίνουμε ότι η διαβητική νόσος και η στυτική δυσλειτουργία αποτελούν δυο θέματα μεγάλου ενδιαφέροντος, τόσο ιατρικού όσο και κοινωνικού. Είναι σημαντικό λοιπόν, ο διαβητολόγος και ο ανδρολόγος να γνωρίζουν τα προβλήματα αυτά και να συνεργάζονται ενεργά για την αποτελεσματική αντιμετώπισή τους.

Για την ιστορία, αναφέρουμε ότι ο πρώτος ο οποίος συσχέτισε το σακχαρώδη διαβήτη με την στυτική δυσλειτουργία ήταν ο Rollo το 1798, αλλά μόνο στις ημέρες μας έχει αρχίσει να γίνεται κατανοητός ο παθοφυσιολογικός μηχανισμός της συσχέτισης αυτής.

Βασικό αιτιοπαθογενετικό ρόλο στα προβλήματα αυτά παίζουν η αγγειοπάθεια και η νευροπάθεια που παρουσιάζονται στα άτομα με διαβήτη.

Αρκετές φορές οι διαταραχές της στύσης αποτελούν το πρώτο σύμπτωμα με το οποίο εκδηλώνεται η διαβητική νόσος και για αυτόν το λόγο είναι απαραίτητο να ελέγχονται και τα επίπεδα του σακχάρου στους ασθενείς που παραπονούνται για στυτικά προβλήματα. Εκτός από μερική ή ολική διαταραχή στύσης, τα άτομα με διαβήτη είναι δυνατόν να παρουσιάσουν προβλήματα που αφορούν τόσο την εκσπερμάτιση (παλίνδρομη εκσπερμάτιση), όσο και τη σεξουαλική επιθυμία.

Διεθνείς μελέτες έχουν δείξει ότι οι διαβητικοί ασθενείς, οι οποίοι ρυθμίζονται μόνο με δίαιτα, παρουσιάζουν μικρότερη πιθανότητα να εμφανίσουν στυτική διαταραχή από εκείνους που έχουν ανάγκη είτε από ινσουλίνη, είτε από υπογλυκαιμικά φάρμακα. Έχει επίσης αποδειχθεί, ότι η εμφάνιση στυτικής δυσλειτουργίας στους ασθενείς αυτούς σχετίζεται με την πρόοδο της ηλικίας, με τη διάρκεια της νόσου, με την εμφάνιση επιπλοκών από το διαβήτη (π.χ. αμφιβληστροειδοπάθεια), καθώς και με τον έλεγχο των επιπέδου του σακχάρου στο αίμα.

Άλλες μελέτες έχουν συσχετίσει τον κίνδυνο εμφάνισης στυτικών διαταραχών στα άτομα με διαβήτη με την κατανάλωση αλκοόλ και με τη χρήση αντιϋπερτασικών φαρμάκων.

Επίσης, δεν θα πρέπει να αγνοήσουμε και τον ψυχολογικό παράγοντα, ο οποίος μπορεί να είναι ιδιαίτερα επηρεασμένος στα άτομα με διαβήτη (ειδικά αν έχουν μόλις δαγνωστεί), συνεισφέροντας και αυτός στα παραπάνω προβλήματα.

Θεραπεία

Μέσα σε πέντε χρόνια από την έναρξη του διαβήτη, το 60% των ασθενών παρουσιάζουν κάποια σεξουαλική διαταραχή. Με τη σωστή αντιμετώπιση και θεραπεία, ωστόσο, κάθε άνδρας μπορεί να έχει ικανοποιητική σεξουαλική ζωή.

Βασικός θεραπευτικός στόχος είναι η αποσύνδεση του άγχους και του φόβου της αποτυχίας. Το υπερβολικό άγχος παίζει βασικό αιτιοπαθογενετικό ρόλο σε όλες τις σεξουαλικές δυσλειτουργίες. Οι άνδρες συχνά πανικοβάλλονται και αρχίζουν να παρατηρούν προσεκτικά τις σεξουαλικές τους αντιδράσεις, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται να αποκτήσουν στύση. Σε μερικούς άνδρες, αυτή η περίοδος συνοδεύεται από θλίψη, ευερεθιστότητα, άρνηση, αισθήματα απόρριψης και αποφυγής.

Έχει παρατηρηθεί από πολλές έρευνες, ότι υπάρχει συνύπαρξη κατάθλιψης και σακχαρώδους διαβήτη, ιδιαίτερα του τύπου 2. Αυτό μπορεί να επιφέρει μειωμένη σεξουαλική επιθυμία, περιορισμένη αντίδραση στο σεξουαλικό ερεθισμό, φοβική αποφυγή του σεξ και ένα αίσθημα ότι βρίσκονται στην αρχή του τέλους της σεξουαλικής τους ζωής.

Εκτός από τον καλό έλεγχο των επιπέδων του σακχάρου, η θεραπεία σε περίπτωση στυτικής δυσλειτουργίας σε διαβητικούς ασθενείς περιλαμβάνει:

  1. Φάρμακα από το στόμα (σιλδεναφίλη, ταδαλαφίλη, βαρδεναφίλη): Τα φάρμακα αυτά στα άτομα με διαβήτη παρουσιάζουν κάπως μικρότερα ποσοστά επιτυχίας από εκείνα που παρουσιάζουν σε μη πάσχοντες από διαβήτη.
  2.  Ενδοπεϊκές ενέσεις.
  3. Κρουστικά κύματα, με πολύ καλά αποτελέσματα.
  4. Τοποθέτηση ενδοπεϊκών προθέσεων:  Στα άτομα με διαβήτη παρουσιάζονται ελαφρώς πιο αυξημένα ποσοστά επιμόλυνσης της πρόθεσης.  Για αυτόν το λόγο, πριν τη χειρουργική επέμβαση πρέπει να βεβαιωθούμε ότι η διαβητική νόσος είναι καλά ελεγχόμενη.